"Er was eens .................."
 

Er was eens een lief klein meisje. Ze was een jaar oud. Ze had twee lieve zussen en een lieve broer. Een lieve vader en lieve moeder. Een moeder die haar knuffelde, kuste, voor haar zorgde en alles deed wat een moeder voor haar kindje doet. Op een dag moest deze moeder naar het ziekenhuis om haar volgende kindje te baren. Het was een zoontje, een nieuw broertje voor dat kleine meisje.

Dat kleine meisje, dat wachtte en wachtte op haar moeder. Wanneer zou ze weer thuis komen? Ze miste haar heel erg. Een paar dagen later kwam haar moeder thuis, mooi opgebaard in een houten kist. Iedereen was verdrietig. Het kleine meisje begreep het niet. Dat was niet haar moeder. Waar was ze, waar was die lieve lach. Ze bleef maar wachten. Haar moeder bleef weg. Ze was verdrietig en bleef haar moeder missen. Ze werd boos. Ook was ze bang dat haar vader niet meer terug zou komen zonder afscheid te nemen.

Een paar jaar later. Het kleine meisje was nog steeds boos. Ze miste haar moeder. Haar vader had een nieuwe moeder gevonden die hij ook lief vond, waarvan hij hield. Zij zou, samen met hem, met liefde gaan zorgen voor zijn vijf kinderen. Het kleine meisje vond dat fijn, ze vond haar nieuwe moeder ook een lieve moeder. Er hing een foto van haar moeder in de huiskamer en iedere avond werd er voor haar gebeden. Ze moest dankbaar zijn dat ze zo'n lieve nieuwe moeder gevonden hadden.

Toch bleef ze onbewust boos. Boos omdat ze verlaten was. Iedereen die haar zag vroeg aan haar waarom ze boos was. Haar antwoord was altijd "Ik ben niet boos". Dan werd ze boos omdat deze vraag gesteld werd.

De jaren gingen verder. Haar broertjes en zusjes waren alle vier erg brave kindjes. Zij wilden geen middelpunt zijn. Onbewust of bewust, dat lieve kleine meisje stond altijd op een negatieve manier in het middelpunt. Er was altijd wel iets met haar. Toen ze 6 jaar oud was, op school of ergens anders. Als er iets aan de hand was, ook al had ze niets gedaan, ze kreeg altijd de schuld. Ze luisterde wel, niet genoeg volgens haar ouders, ging haar eigen gangetje, trok haar eigen plan. Onbewust zocht ze de aandacht die ze miste van haar moeder en boos was omdat ze haar verlaten had. Al deed ze nog zo haar best, het was nooit goed genoeg. Ze maakte haar school niet af en ging werken. Dat vond ze fijn. Ze dacht: "Ben ik eindelijk af van dat eeuwige gezeur". Zo puberde ze verder. Geld had ze altijd te weinig, ze gaf meer uit dan ze als zakgeld kreeg. Ze had veel vriendjes, was nooit verliefd. Ze genoot van al die aandacht.

Van dat gezeur was ze nog steeds niet af omdat ze onbewust boos was. Iedereen vroeg nu nog aan haar waarom ze boos was. Haar antwoord en reactie waren hetzelfde "Ik ben niet boos" en werd boos omdat deze vraag gesteld werd. De jaren gingen voorbij, haar werkgever werd steeds harder, commercieel noemde men dat. Ze liet het toe dat ze ging hyperventileren, overspannen raakte en ziek werd (baarmoederhalskanker). Ze durfde geen nee te zeggen, ging snel weer werken na haar operatie. Ze was bang dat ze verlaten werd. De jaren gingen verder. Ze was regelmatig ziek, ze wilde niet ziek zijn. Er was altijd iets met haar baarmoeder en/of de omgeving hiervan, haar rug en haar tanden. Uiteindelijk ging ze door haar rug, kon niet verder, kon niet meer lopen. Gewone therapie, voelde helemaal niet goed.

Een andere therapeut. Ha, deze voelde goed. Een therapie, die ze niet kende. Ze wist niet wat het was, het voelde heel goed en bijzonder. Deze therapie was zowel lichamelijk als geestelijk heel heftig. Het maakte haar nieuwsgierig. Ze kwam erachter wat het was. Een therapie gebaseerd op spiritualiteit, op onvoorwaardelijke liefde. Ruzie met bedrijfsarts en werkgever volgde. Voor het eerst van haar leven deed ze iets voor haarzelf. Ze nam een emotionele beslissing en nam ontslag. Ze wilde zelf beslissen wat goed voor haar was. Zij alleen kon voelen wat goed voor haar was.

Een paar maanden later had ze een droom (een herhaling van, maar toch anders). Toen wist ze dat ze zowel gevoelsmatig als verstandelijk de juiste beslissing had genomen.

Ze mocht schilderen, werken met kleuren en verder aan zichzelf werken. Ze kon haar eigen beslissingen nemen, hoefde alleen maar te voldoen aan het plaatje wat ze van zichzelf had. Ze herinnerde zich nog niet alles.

Bij de ene therapeut was ze klaar. Ze had nog wel contact met hem. Van daaruit ging ze een andere therapie volgen. Deze therapie was anders. Ook heel leerzaam. Uiteindelijk was ze ook daar klaar. Er was iets met haar lichaam gebeurd, aan de buitenkant, haar schaamlippen. Er was iets naar buiten gekomen. Het was alsof haar lichaam huilde.

In de tussentijd had ze nog iemand anders leren kennen, ze was naar hem gestuurd. Ze had hem heel even gezien, even contact gehad, en de nacht daaropvolgend van hem gedroomd. Hij kwam haar de kleur roze brengen, de kleur van de liefde. Daarom deed ze navraag naar wie hij was, ze wist zijn naam niet. Daarna volgde contact via e-mail. Ze kon hem alles schrijven, er was niets teveel voor hem.

Ze vertrouwde hem. Zo kon ze al haar boosheid en verdriet uiten die nog binnenin haar zat. Haar boosheid over het verlies van haar moeder, haar boosheid over seksueel misbruik, aanranding, seksuele intimidatie, haar onvermogen om te praten, haar onvermogen om voor zichzelf op te komen. Na een tijd heeft ze een afspraak voor een privé-sessie gemaakt. Dit was bijzonder en heel heftig. Er volgden meerdere sessies, een inwijding in haarzelf. Ze wist al waarom haar lichaam huilde, wat het was aan de buitenkant van haar lichaam. Ze had uiteindelijk gekregen dat wat ze niet wilde hebben. Dat waarvoor ze al heel lang angst had gehad.

Ze mocht er naar toe groeien om te gaan doen wat nodig was. Eerst mocht ze leren het negatieve om te zetten naar iets positiefs. Dat wat er was te accepteren, haar angst toelaten. Leren dat alles wat haar overkomen was levenslessen waren. Leren houden van dat gedeelte van haar lichaam. Leren genieten van haar seksualiteit. Verliefd worden en van haarzelf leren houden. Zien hoe mooi ze was/is. Leren dat ze niet perfect hoefde te zijn omdat ze dat al was. Daarna kon ze naar de dokter, naar het ziekenhuis en onderzoek laten doen. Het klikte meteen met de arts die haar zou gaan opereren. Het voelde goed. Toen kon de operatie om het kankergezwel te verwijderen plaatsvinden. Er kon geopereerd worden op haar voorwaarden, zoals zij dat wilde, zonder angst. Ze heeft geleerd om van het hele proces te genieten zodat ze uiteindelijk dat kon doen wat ze nog moest doen. Na de operatie was het klaar voor haar. De nabehandeling mocht vol liefde zijn, geen bestraling. Dat was haar keuze.

Ook al weet ze niet meer bewust hoe haar eerste moeder bewogen, gepraat of gelopen heeft, ze weet nu dat ze er altijd voor haar was, van haar gehouden heeft. Ook na haar dood. En ........... haar tweede moeder had gelijk. Ze heeft heel dikwijls tegen haar gezegd: "Jij kunt alles als jij dat wilt".

Waarvoor ze angst had, verlatingsangst, is waarheid geworden. Zowel haar tweede moeder als haar vader zijn gestorven zonder dat ze afscheid van hen heeft kunnen nemen.

De moraal van dit verhaal. Je hele leven mag je keuzes maken. Jij beslist. Jij mag blijven hangen in het negatieve. Blijven hangen in je verdriet, boosheid en pijn. Hoe erg het ook is of is geweest. Het is een keuze. Of kiezen voor een positieve instelling. Kijken en voelen wat je eruit kunt leren. Ik heb ondervonden waar dit, bij zowel een negatieve als een positieve instelling, ziekte, pijn en verdriet, toe kan leiden. Dat je ziekte, pijn en verdriet een plekje kunt geven. Het er mocht zijn. Het levenslessen zijn geweest. Als je het verwerkt hebt (er geen verleden meer is) kun je je dromen gaan verwezenlijken. Het leidt tot genieten, volmaaktheid, rijkdom, overvloed. Een leven vol liefde en cadeaus. Je hoeft alleen maar iedere keer weer dank je wel te zeggen. Jij bent de regisseur van jouw leven. Jij bent volmaakt.

The Secret, Het Geheim. Ook zonder dit boek was Het Groot Geheim persoonlijk al naar me toe gekomen. Het was de liefde en het diepe vertrouwen in mezelf wat heeft gemaakt dat ik kon helen.

Dank je wel.

Ik wens iedereen een leven van genieten, volmaaktheid, rijkdom en overvloed toe. Een leven van liefde en cadeaus.


                               Liefs ........................ Tineke
                      ©® Tineke Kleij-van den Boomen / 2007









Tineke Kleij-van den Boomen, h/o JustBooArt, Kalmoes 14, 5491 KJ Sint Oedenrode
T: +31 (0)413 – 474 317, M: +31 (0)6 - 493 734 86, e-mail: info@tinekekleij.nl, website: www.tinekekleij.nl en www.justbooart.nl / Ingeschreven in de Kamer van Koophandel te Eindhoven 17.24.67.99, BTW-nr NL1431.37.244.B01